Vlad Dracula Tepes, piętnastowieczny
książe, znany również jako Vlad Palownik, (ponieważ kazał wbić na pale
wiele tysięcy ludzi. Pale były natarte oliwą i zaokrąglone na końcach),
utrwalił się w pamięci jako inspiracja dla doskonalej książki Bram'a
Stoker'a "Dracula". Faktycznie, jego prawdziwa historia jest dużo
bardziej interesująca niż jakakolwiek opowieść o wampirach. Był synem
Vlada II -gubernatora Transylwanii i mołdawskiej księżniczki. Swe
dziecięce lata Dracula spędził w Tirgoviste - ówczesnej stolicy
Wołoszczyzny. Mając trzynaście lat został wysłany przez ojca do Turcji
jako dowód jego lojalności, gdzie spędził cztery lata swego życia.

Nazwa Dracula wywodzi się od imienia "Dracul", imienia, którym zwali
jego ojca, Vlada II, pochodzącego z książęcego rodu Besarabów. Dwie są
interpretacje odnośnie pochodzenia tego słowa: jedna wiąże imię
"Dracula" z Diabłem ("drac" po rumuńsku oznacza diabła, zaś przydomek
-ul to rodzajnik określony, który zostaje dodany na końcu słowa.);
druga interpretacja natomiast wywodzi się od terminu "draga" - smoka,
ze względu na to, iż cesarz Zygmunt Luksemburski obdarzył Vlada II
znakiem smoka podczas ceremonii oficjalnej, która miała miejsce w
Norymberdze w 1413 roku. Dracula to zatem nikt inny, jak wojewoda
Siedmiogrodu, którego prawdziwe imię brzmiało Vlad Tepes Dracula
(urodzony około 1431 roku i zabity w 1477), słowo Tepes oznaczało
"palownika", co było aluzją do preferowanej przez Drakulę metody
zadawania powolnej śmierci nieprzyjaciołom. Okrucieństwa, których się
dopuścił, usprawiedliwiają legendy zrodzone wokół jego osoby, tak iż
stała się możliwa jego identyfikacja z mitem wampira. Przytoczony tutaj
portret Drakuli jest autorstwa Eneasza Sylwiusza Piccolominiego; jego
pontyfikat - pod imieniem Piusa II (1458-1464) był równoległy do
panowania Drakuli..

„W dniach naszych panem ich był Drakula, człowiek o charakterze
niestałym i zmiennym. [...] Po najechaniu prowincji Cinibo, spalił
liczne wsie pełne mieszkańców i w podobny sposób, powiódł na
Wołoszczyznę w kajdanach wielu ludzi, których następnie kazał wbić na
pal. Niektórzy kupcy, zachęceni protekcja ze strony Państwa, w czasie
gdy przejeżdżali przez Wołoszczyznę z drogocennym towarem, zostali
zabici a wcześniej okradzeni ze swoich dóbr. Drakula nakazał, aby
sprowadzić z Vurcia czterysta dzieci w celu nauczania ich języka
wołoskiego, zamiast tego kazał je uwięzić i spalić w piecu. Nakazał
także zabicie najszlachetniejszych ludzi ze swego rodu, wraz z ich
żonami i dziećmi. Niektórych ze swoich sług nakazał zakopać aż po pępek
w ziemi i przeszywać ich strzałami, licznych innych natomiast obedrzeć
ze skóry. W czasie wojny wziął jako jeńca niejakiego Dayma, syna
wojewody i podczas gdy był on jeszcze przy życiu i mógł patrzeć,
nakazał usypanie mu grobu a księżom kazał celebrować uroczystości
pogrzebowe, gdy te zostały skończone, Drakula ściął głowę jeńcowi.
Nakazał tez wbić na pal sześciuset ludzi z Vurcia, którzy wpadli w jego
ręce, podczas gdy udawali się do innej prowincji. Wkroczywszy do
Siedmiogrodu, przywołał do siebie jako przyjaciół wszystkich Wołochów,
którzy tam mieszkali i gromadząc ich razem, kazał żołnierzom rzucić się
na nich i wymordować, w końcu spalił ich osady. Mówi się ze stosując te
metody, zabił ponad trzydzieści tysięcy osób...."

Vlad Drakula nie był dobrym władca. Miął straszliwy zwyczaj najeżdżania
niektórych miast na swoim terytorium i mordowania dużej ilości ludzi. Z
nieznanych przyczyn, miasta wybierane dla tych bezsensownych ataków,
były często miastami których ludność w większej części miała niemieckie
pochodzenie. W rezultacie większość przetrwałych zapisków dotyczących
Vlada pochodzi z niemieckich pism propagandowych. Najbardziej znanym
obrazem przedstawiającym Drakulę jest pochodzący z nich drzeworyt, na
którym Vlad je obiad na trawiastym wzgórzu otoczony przez las pali na
które nabite są ciała. Większość ofiar Vlada zostało zabitych na palu.
Mordując większa liczbę wieśniaków popędził ich jak stado na urwiste
zbocze poniżej którego ustawiony był rząd pali. Stosował również metody
takie jak gotowanie, ćwiartowanie, czy po prostu obcinanie głowy.
Istnieje wiele opowieści, o różnym stopniu autentyczności, opisujących
okrucieństwo Vlada w okresie jego panowania. Źródła ówczesne, zwłaszcza
siedmiogrodzkie, przedstawiły Vlada jako bezmyślnego okrutnika,
pławiącego się w krwi niewinnych ofiar. Był to jednak władca
niewątpliwie wybitny, który drakońskimi metodami usiłował realizować
dwa główne cele: obronę niezawisłości przed zaborczością turecką oraz
unowocześnienie państwa przez wzmocnienie pozycji panującego i poparcie
warstw średnich. W obydwu wypadkach musiało dojść do walki na śmierć i
życie miedzy nim a wielkimi bojarami. Vlad przegrał, gdyż podstawy, na
których opierał się jego program, okazały się zbyt kruche. Do tego
doszedł jeszcze krwawy terror, przekraczający granice konieczności. Ale
oddał społeczności rumuńskiej trwała przysługę, chociażby przez
wprowadzenie na tron mołdawski Stefana, zwanego później Wielkim.
Historia Vlada Palownika, zniekształcona w sensacyjnych opowieściach
epoki, częściowo pomieszana z osobą jego ojca, Vlada Drakula, stała się
punktem wyjścia legendy o Drakuli. Vlad Tepes Drakula zginął w
zwycięskiej zresztą dla niego bitwie z Basarabem, przypuszczalnie
zamordowany skrytobójczo przez bojarów w zamieszaniu na placu boju..