Choć powszechna wiara w magię i nadprzyrodzone właściwości roślin i innych artefaktów dawno już odeszła z ludzkich praktyk to po dziś dzień można napotkać się na ludzi, którzy posługują się „wiedzą przodków”. Nie żyje ich nazbyt wielu, a i sami nierzadko kryją się ze swą wiedzą. Są to zazwyczaj ludzie starsi, żyjący na wsiach, o których ludzie czasem szepczą „wiedźma”, „czarownica”. Szepczą, bowiem boją się tego powiedzieć na głos chcąc uniknąć zemsty w postaci jakiejś klątwy. Swoje osądy opierają na tym, że dana osoba żyje na odludziu stroniąc od ludzkiego towarzystwa, otaczając się tajemniczą aura, która jedni uważają za dziwactwo, a inni za nadludzkie moce.

Są tacy, ludzie, którzy nie kryją się ze swą wiedzą, ale otwarcie opowiadają o niezwykłych właściwościach: drzew kamieni. Podają się za uzdrowicieli, lub wszelakiego rodzaju ezoteryków. Wiedza, którą posiadają jest przez wielu nazywana niekonwencjonalną i wielu ludzi poddaje wątpliwością jej skuteczność i prawdziwość  Ci ludzie jednak bronią swych przekonań i niezmiennie przy nich trwają wierząc w ich skuteczność. Tym samym kontynuują kult sił natury znany już w starożytności i średniowieczu..

Mandragora (Alrauna)- a konkretnie jej korzeń. Najbardziej chyba znane magiczne zioło. Według średniowiecznych, magicznych wierzeń mandragora wyrastała w miejscu, gdzie skapnęły krople nasienia skazańca. Właściwości medyczne posiadał korzeń gruby, o kształcie przypominającym człowieka. Najczęściej stosowano ją by zdobyć uczucie najbardziej cenione i poszukiwane przez wszystkich ludzi – miłość. Powiadano, że jeżeli dwie osoby, wspólnie zjedzą korzeń mandragory, to ich miłość będzie wieczna...Istniały ponoć specjalne sposoby mające na celu zdobycie mandragory, lub sprawienie by zadziałała: -kiedy ją wyciągano należano zakreślić mieczem trzy magiczne koła -inne podania mówiły, że przy wyrywaniu mandragora krzyczy ludzkim głosem, a jej wrzask zabija każdego. Sta też do jej wyciągnięcia posługiwano się czarnym psem. -ku jej skuteczności, czy też odpowiedniemu wydobyciu zalecano polać alraunę moczem kobiecym, lub krwią menstruacyjną.

Aloes- zapewniał szczęście i miłość. Jak wiadomo lekarstwem na dawną miłość jest stara miłość, ale trzeba ją jakoś zdobyć. Aby tego dokonać palono właśnie aloes, podczas trwania pełni. Niekiedy by sprowadzić na siebie szczęście palono aloes na grobie ukochanego. Najczęstszym jednak sposobem było umieszczanie go w domu, który roślina ta ochraniała swoją magiczną mocą.

Berberys- był stosowany by wzmocnić działanie czarów, ale także by uwolnić się spod działania złych wpływów, lub czarów kogoś nam, wrogiego.

Bylica- miała kilka zastosowań. Noszona na narządach płciowych zwiększała płodność, chroniła przed obłąkaniem, a także znalazła zastosowanie przeciw bardziej przyziemnym dolegliwością- przede wszystkim bólom krzyża. Ponadto używano ja do wróżenia, zwłaszcza umieszczano pod poduszką, aby zesłała na wieszcza/wieszczkę prorocze sny.

Hyzop- służył k oczyszczeniu, głownie duchowemu, lecz stosowano go także jako ochronę przed włamywaczami.

Melisa- używana była głownie w czarach miłosnych i leczniczych. Lubczyk- tego zioła chyba nie należy przedstawiać- doskonale wszystkim znany afrodyzjak miłosny :D

Mięta- zwiększała potencjał magiczny, a wykorzystywana wraz z innymi magicznymi ziołami pełniła funkcje silnego afrodyzjaku miłosnego. Stosowano ją także dla zapewnienia spokojnego snu i wywołania snów proroczych.

Rumianek- zastosowanie jego było wszelakie. Kiedy nosiło się go przy sobie w niewielkich kieskach- zwiększał szansę na sukces. Skrapianie domu kroplami z wyciągu rumianku chroniło go do złych mocy i negatywnych zaklęć. Spalenie, pomnażało bogactwo. Jeżeli ktoś się w nim wykapał stawał się atrakcyjniejszy dla przeciwnej płci, a obmycie w nim tylko rąk przynosiło powodzenie w hazardzie.

Rzepik- miał dość silną moc magiczną. Stosowano go w czarach tzw. „odwracania”, a także by odpędzić od siebie złe istoty i zniwelować działanie trucizn wszelakich.

Szałwia- posiadała według wierzeń właściwości oczyszczające,. Np. robiono z niej miotłę by „wymieść” z domu złe moce. Inne magiczne zastosowanie szałwii uaktywniało się przy spełnianiu życzeń. Należało wypisać życzenie na listeczku szałwi i umieścić go na trzy dni pod poduchą. Jeżeli owo marzenie nam się przyśniło, mogliśmy być pewni, że stanie się prawdziwe. Jeśli szałwia nie sprawdzała się na tym polu działania, to należało zakopać ja w ziemi, tak by odganiała wszelakie zło.

Maść czarownic- wykonywana z: bielunia, luleka i wilczej jagody. Jeżeli ktoś natarł ową maścią miejsca, gdzie skóra jest wyjątkowo cienka zapadał w sen, którego następstwem były wizje. Często o treści erotycznej, lub wrażenia unoszenia się w powietrzu.

Piwo celibatowe- stosowany głownie przez mnichów i księży. Uzyskiwany z szyszek chmielu proszek był dosypywany np. do piwa, i dzięki swemu działaniu pomagał wytrwać w celibacie, każdemu, nawet najmniej odpornemu na pokusy mnichowi.

Ziele, antybazyliszkowe- czyli ruta. Jak wiadomo w czasach zamierzchłych wierzono w bazyliszki. By się przed nimi ochronić, czyli nie skamienieć od ich wzroku zalecano natrzeć całe ciało ruta.

Zioła na nudne kazania- by ustrzec się przed snem podczas niezbyt ciekawego kazania w kościele zalecano włożenie do książeczki od nabożeństwa takich ziół jak: hyzop, rozmaryn, szałwię, lawendę i wrotycz.


Tentakula -  jest to rodzaj rośliny, wykazującej jednak dużo cech zwierzęcych. Występują trzy główne odmiany tentakul. Każda z nich ma nieco inny kształt, jest mniej lub bardziej przydatna we współczesnej magii. Różnią się rozmiarami i poziomem agresji wobec innych roślin oraz zwierząt. Wszystkie mają jednak podobny kształt. Mają korzenie w kształcie grubej bulwy, nieco spłaszczonej po bokach. Z tych spłaszczonych boków odrastają czerwonobrunatne, fosforyzujące wypustki. W tych odrostach magazynowane są substancje odżywcze oraz nadmiar wody. Z wyżej wspomnianej bulwy wyrastają macki. Mogą się wyjątkowo rozciągać. Z wiekiem bulwa tentakuli nie powiększa się, a zamiast tego jej macki wydłużają się. Macki są czerwone i kolczaste, aczkolwiek bezlistne. Poruszają się wyjątkowo szybko i działają niezależnie od innych macek. Są bardzo podatne na bodźce. Najlepszą metodą walki z tentakulą jest: polanie macki kwasem lub silne uderzenie (oczywiście większość zaklęć daje lepsze skutki, ale niekoniecznie musimy być zaopatrzeni w różdżkę). W przypadku drugiej formy obrony należy szybko cofnąć dłoń. W innym wypadku dłoń może zostać ugryziona (w przypadku tentakuli jadowitej) bądź ugryziona, zakażona (najczęściej śmiertelnie) jadem, albo pochwycona, uniesiona w powietrze razem z właścicielem i silnie ciśnięta o ziemię. Każdy gatunek tentakuli rozmnaża się bezpłciowo, poprzez podział macki. Gdy dochodzi do rozmnażania jedna macka odczepia się od bulwy i może przez około jedną godzinę wędrować samodzielnie. Jeżeli do tego czasu nie znajdzie odpowiedniego gruntu to obumiera. Jeżeli znajdzie, to zakopuje część macki w ziemi, gdzie po paru dniach gubi je i zmienia się w bulwę. Taka macierzysta macka już nie rośnie, a z czasem pozostaje najkrótszą, lecz najsilniejszą kończyną tentakuli.

Wilcza Jagoda - jest z rodziny psiankowatych. Rośnie w zaroślach i nad brzegami rzek. Pokrzyk wilcza jagoda ma kłącza grube (średnicy 3-8 cm), z wieloma wierzchołkami wzrostu i masywnymi korzeniami. Łodyga wzniesiona, rozgałęziona, zielona, czasem z fioletowym odcieniem, do 2 m wysokości, w górnej części gruczołowato omszona. Liście duże, jajowato zaostrzone, od spodu słabo omszone. Górne liście znacznie mniejsze od dolnych osadzone parami, prawie naprzeciwległe, dolne - skrętoległe. Kwiaty osadzone pojedynczo, rzadziej parami w rozgałęzieniach łodygi lub w pachwinach liści, o szypułkach zwisających, gruczołowato omszonych. Kwitnienie od czerwca do końca okresu wegetacji. Owoc tej rośliny jest trujący. W pierwszym roku życia rośliny słabo kwitną i owocują, w drugim roku - obficie. Jest to stara roślina lecznicza, o której właściwościach wspominali starożytni Grecy i Rzymianie. Stosowano ją w najróżniejszych przypadkach; przy melancholii, atakach epilepsji, duszącym kaszlu i żółtaczce. Rozcieńczony wodą sok ze świerzych liści stosowano przy przewlekłych zapaleniach oczu u człowieka i zwierząt gospodarskich. Pokrzyk cieszył się dużym powodzeniem u Rzymianek jako środek rozszerzający źrenice, zwiększający blask oczu oraz skutecznie przyspieszający i pogłębiający oddech (stąd nazwa łacińska rośliny - piękna pani). Kto wie jednak, czy nie dawniej znano pokrzyk jako źródło trucizny. Łacińska nazwa rodzaju - Atropa jest imieniem jednej z trzech mitologicznych bogiń przeznaczenia. Francuski rzeźbiarz Debay nadał boginiom postać młodych dziewic: Lachesis z wrzecionem w ręce rozpoczyna prząść nić życia, Kloto uwieńczona owocami snuje dalej nić, którą nieubłagana Atropa, w smutnym wianku cyprysowym zamierza przeciąć. Pokrzyk zawiera alkaloidy (podstawowe substancje czynne) we wszystkich narządach.  Najważniejszymi preparatami leczniczymi są: siarczan atropiny, proszek z liści. W homeopatii stosuje się suszone liście lub nasiona. Korzeń pokrzyku służy do sporządzania Extractum Belladonnae fluidum. Wyciągi z korzeni pokrzyku stosowane są w wielu krajach do leczenia objawów drżączki porażennej (parkinsonizm). Preparaty pokrzyku stosowane są jako środki rozkurczowe i przeciwbólowe przy wrzodowej chorobie żołądka i dwunastnicy, kamicy żółciowej, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, skurczach jelit i dróg moczowych, zwiększonej czynności wydzielniczej gruczołów ślinowych i śluzowych, przy skurczach mięśni gładkich narządów wewnętrznych i w okulistyce w celu rozszerzenia źrenic i porażenia mechanizmów akomodacyjnych. Pod uprawę przeznacza się pola nisko położone, wilgotne, ale z poziomem wód gruntowych nieprzekraczającym 2 m, gleby strukturalne, lekkie lub średnie. Pielęgnowanie polega na zwalczaniu chwastów i szkodników oraz niszczeniu skorupy glebowej. Wczesną wiosną 2- i 3-letnie plantacje oczyszcza się starannie z obumarłych części roślin - źródła szkodników i chorób, a międzyrzędzia spulchnia się głęboko, uprzednio nawożąc pogłównie rośliny. Zebrane liście suszy się zaraz z powietrznych lub ogniowych suszarniach. ziele pozostawia się przed suszeniem na pewien czas na polu, aby straciło turgor.

Diabelskie Sidła  - to bardzo rzadka roślina, która rośnie w ciemnych i wilgotnych miejscach. Ma długie, giętkie łodygi zakończone "wąsatymi" liśćmi. Jest bardzo niebezpieczna! W błyskawicznym tempie sidła oplatają ciało ofiary i potrafi udusić człowieka. Gdyby nie daj Boże, któreś z was znalazło się kiedyś w sidłach Diabelskich Sideł należy nie wydawać żadnych gwałtownych ruchów i głośnych okrzyków. Na wskutek tego roślina może jeszcze ciaśniej opleść swoją ofiarę. Jednakże roślina ta jest jak najbardziej do pokonania. Wystarczy jedynie skierować na nie promień światła, najlepiej zaklęciem Lumos. Wtedy pędy rośliny zaczynają słabnąć i stopniowo się cofać, dając nam szans± ucieczki. Najlepiej jednak, aby taka sytuacja nie zaistniała. Mimo że Diabelskie Sidła występują dosyć rzadko, należy na nie uważać.

Czyrakobulwa - wygląda jak wielki, gruby i czarny ślimak. Roślina pokryta bąblami, które zwierają żrące substancje pachnące jak benzyna. Przez nieuważne stosowanie powoduje powstawanie bąbli ale używana poprawnie leczy trądzik.Fantastyczne rośliny, uprawiane w cieplarni Hogwartu, "nie bardzo przypominały rośliny, już bardziej wielkie czarne ślimaki wyłażące pionowo z ziemi. Każda wiła się lekko i pokryta była dużymi, błyszczącymi bąblami pełnymi żółtawego płynu".

Mimbletonia - pochodzi z Syrii. Przypomina kaktusa tylko zamiast kolca ma wypustki, które plują trucizną na swoją ofiarę. Jest to ulubiona roślina Neville'a, którą dostał od cioci na 15 urodziny.

Ostrokrzew - rośliny przypominające mugolskie kaktusy (tyle że o wiele większe). Potrafią strzelać swoimi kolcami w najmniej spodziewanym momencie - robią to także, gdy przeczuwają niebezpieczeństwo ze strony ludzi. Uwaga, ukłucia tymi kolcami są bardzo bolesne!

Skrzeloziele - wodna roślina przypominająca kulę połączonych ze sobą szczurzych ogonów. Gdy się ją zje wyrastają skrzela i płetwy, aby można przebywać pod wodą przez godzinę. Snape trzyma je u siebie w gabinecie i nie daje uczniom.

Skaczące Muchomory - grzyby, posiadają cieńką, brązową otoczkę, wydzielają nieprzyjemny zapach po dotknięciu, uciekając przed niebezpieczeństwem zaczynają skakać.

Horklumb - grzyb rosnący gęsto w magicznych miejscach. Rozpyla chmury trujących zarodników niebezpiecznych dla czarodziejów a jeszcze bardziej dla mugoli. Nieszkodliwy natomiast dla gnomów które są na nie bardzo łase.

Tojad - bardzo trująca roślina. Kwiaty jej przypominają kaptur mnicha. W medycynie używana jest jako środek przeciwbólowy. Czarodzieje często używali jej w swoich eliksirach. Spożycie powodowało śmierć jednak w postaci olejku pomagała ukoić ból.

Lulek - od czasów średniowiecznych czarownice hodowały pospolitą, lecz już teraz nieco zapomnianą roślinę lulek czarny, bądź lulek jadowity. Po łacinie: Hyoscyamus niger. Był najczęściej wykorzystywany do leczenia bólu związanego z podeszłym wiekiem i reumatyzmem. Ponadto pasta - krem z liści lulka wcierany w okolice ramion dawał miłe uczucie unoszenia się w powietrzu, co niewątpliwie poprawiało samopoczucie starych czarownic.Niektórzy sądzą, iż wielki czarodziej - nasz wieszcz narodowy - Adam Mickiewicz był pod wpływem tego środka pisząc: Młodości! ty nad poziomy wylatuj*. Nie ma jednak na to niezbitych dowodów.Dziś lulka możemy spotkać w pobliżu starych, opustoszałych domów, zamków, na bezdrożach, bądź rumowiskach.Dorasta do 80 cm wysokości, liście ma jajowate. Łodyga jest lepka i owłosiona. Kwiaty lulka, są ciemno, a wręcz brudno żółtego koloru, z fioletowym żyłkowaniem. Skupiają się w kątach liści i na szczycie rośliny. Lulek kwitnie od czerwca do sierpnia.

Raptuśnik - efektem zażycia liści raptuśnika jest stan pobudzenia przypominający histerię. Przyjmowany w niewielkich ilościach w mieszankach ziołowych wykonanych przez specjalistów stanowić może nieszkodliwy środek pobudzający.

Brzytwotrawa -  rośnie w miejscach, gdzie skupienie energii negatywnej jest na tyle niskie, że rośliny są w stanie ją przetrwać, a jednocześnie na tyle wysokie, by wyzwolić z nich to, co najgorsze. Mogą to być punkty, w których zostały stoczone potężne pojedynki magiczne, polany, na których były odprawiane rytualne mordy i krwawe poświęcenia, jak i jakiekolwiek inne miejsca, w których przelano wiele niewinnej krwi. Na pierwszy rzut oka brzytwotrawa nie różni się niczym od swej niegroźnej odmiany. Jednak po baczniejszym przyjrzeniu się na jaw wychodzą krawędzie ostre jak brzytwa, oraz kępy rośliny, które mają niezdrowy ciemnozielony kolor. Kolor ten zawdzięcza właśnie temu życiodajnemu płynowi, który chłonie zamiast wody(krwi). Zdobywa go, gdy przechodzące zwierzęta są ranione przez ostre źdźbła, a skapująca z ran krew wsiąka w glebę, żywiąc roślinę. Bez krwi brzytwotrawa usycha. Brzytwotrawa jest nieruchaoma, aczkolwiek niebezpieczna. Każdorazowe obrażenia od brzytwotrawy owocują ryzykiem zarażenia się jedną z paskudnych chorób, której roznosiciele bytują na liściach rośliny.

Aloes Uzbrojony  - jest to zioło z rodziny liliowatych. Szybko wegetuje, szczególnie "lubi" małe ilości wody. Ma grube, mięsiste liscie i łodygi. Krawędzie owych liści są pokryte krótkimi, ostrymi kolcami. Ukłucie może być nawet śmiertelne, dlatego też należy zachować ostrożność. Eliksiry najczęsciej robimy z jego łodygi, choć czasem używamy korzenia (a raczej charakterystycznych bulw). Aloes Uzbrojony jest mało znany. Dla większości ludzi to chwast. Nawet niektórzy druidzi nie znają jego właściwości. Dla zwykłych ludzi jest silnie trujący, jednak dla przystosowanych wiedźminów jest delikatny. Można go używać jako odtrutki na jad żmiji. Zmieszany z odpowiednim zielem skutecznie zwalcza jad trupi (po zmieszaniu nazywamy taki eliksir "Wilgą"). Aloes hodować można łatwo w doniczce. Pięknie kwitnie - gronami czerwono-pomarańczowych kwiatków zebranych na jednej wysokiej łodydze. Ale niestety, w doniczkach niechętnie kwitną. Zimą aloes o wiele lepiej znosi przesuszenie niż nadmiar wilgoci. Miesiąc przed zbiorem liści podlewanie się zwiększa, ale na tydzień przed zbiorem trzeba je przerwać. Aloesu nie atakują żadne szkodniki. Świeże liście aloesu zawierają wiele substancji śluzowych oraz biogenne stymulatory.

Ślaz - składnik Eliksiru Wielosokowego, koniecznie musi być zbierany przy pełni księżyca

Ludowe Nazewnictwo Ziół

Bez czarny – inaczej: bzowina, hyćka, bez aptekarski, bez lekarski

Bławatek – inaczej : chaber, modrak, modrokwiat, modrzeniec, wasilek, wołoszek

Dziewanna – inaczej: dziewanna lekarska

Głóg – inaczej: głożyna, głóg pospolity

Jarzębina – inaczej: jarząb pospolity, jarząbek

Jasnota biała – inaczej: pokrzywa biała, głucha, martwa

Kasztanowiec – inaczej: kasztan dziki, gorzki, pospolity

Kocanka – inczej: kocie łapki, nieśmiertelnik piaskowy, żółty, radostka, słomianka, suche
ziele, suchołuski

Koniczyna biała – inaczej: dzięcielina, koniczyna płożąca

Krwawnik – inaczej: stolist, żeniszeń, złocień krwawnik

Kupalnik – inaczej: arnika górska, pomornik, tranek górski

Lawenda – inaczej: lawenda lekarska, prawdziwa, wonna

Mak polny – inaczej: maczek zajączek, maczek polny, mak dziki, lekarski, zajęczy

Malwa czarna – inaczej: czarna róża, czarne kwiaty, ślazowa róża, ślaz czarny lub ogrodowy,
różowy, wysoki
Nagietek lekarski – inaczej: stolik, nagietek

Pierwiosnek lekarski – inaczej: kwiat paraliżowy, kwiat kluczyków

Podbiał – inaczej: bożeliczko, końskie kopyto, ośla stopa

Przelot pospolity – inaczej: wełnica, żółwie ziele

Robinia akacjowa – inaczej: grochodrzew, akacja biała, fałszywa

Rumian szlachetny – inaczej: rumian rzymski, włoski

Rumianek pospolity (koszyczki) – inaczej: kamelka, rumianek, marunka, rumianek apteczny,
polny

Słonecznik – inaczej: słonecznik roczny, zwyczajny

Stokrotka pospolita – inaczej: stokroć trwała

Ślaz – inaczej: guziczkowe ziele, kędzierzawiec, malwa dzika, ślaz gęsi, leśny

Śliwa tarnina – inaczej: tarnina, korcipka, ciernie, ciernina czarna, tarka żarnośliwa

Wiązówka – inaczej: kropidło błotne, parzydło wiązowe, tawuła łąkowa, wiązówka
błotna

Wrotycz pospolity – inaczej: swojski

Wrzos zwyczajny – inaczej: wrzost


Bazylia pospolita – inaczej: bazylia anyżowa

Biedrzeniec – inaczej: biedrzeniec włoski, pimpinella

Bluszczyk kurdybanek – inaczej: kondratka, bluszcz ziemny, zimowy, obłożnik

Bukwica zwyczajna – inaczej: lekarska, betonika

Bylica – inaczej: boże drzewko

Bylica pospolita – inaczej: bylnik

Cząber ogrodowy – inaczej: cząber, żelazne ziele, cząber wielki

Drapacz lekarski – ianczej: chaber kleisty, czubek benedyktyński, kardybenedykt, oset
lekarski, Benedykta ziele

Dymnica pospolita – inaczej: kokorczyk, polna rutka, ptasia rutka

Dziurawiec – inaczej: arlitka, ziele krzyżowe, świętojańskie

Estragon – inaczej: bylica draganek, bylica estragon

Fiołek trójbarwny – inaczej: bratek

Hyzop – inaczej: izop, ziele Józefka

Janowiec barwierski – inaczej: żółcidło

Jemioła pospolita – inaczej: jemioła biała, strzęśla

Komosa piżmowa – inaczej: ambrozja, herbata jezuicka, komosa amerykańska, meksykańska,
wonna, ziele lebiodowe

Kopytnik pospolity z korzeniami – inaczej: narda leśna, kopyteń kleśniec

Krwawnik pospolity – inaczej: stolist, żeniszeń, złocień

Lebiodka – inaczej: duszka, macierzyca pospolita, lebiodka pospolita

Lnica pospolita – inaczej: lenek Matki Boskiej, lnianka, lniczka, lwia paszczęka, ziele
nocne

Macierzanka – inaczej: dzięcielinica, macieruszka włoska, cząber pospolity, duszka
polna, tymianek wąskolistny, macierzanka piaskowa, pospolita, tymian macierzanka

Majeranek ogrodowy – inaczej: kiełbaśnik, lebiodka majeran

Marzanka wonna – inaczej: barwica wonna, majownik, marzanna

Miodunka – inaczej: ziele adamaszkowe, płucne, miodunka lekarska, majowa, plamista

Nawłoć pospolita – inaczej: polska mimoza, włoć, złota rózga

Nostrzyk – inaczej: nostrz, nozderek żółty, nozderek lekarski, zwyczajny

Ogórecznik lekarski – inaczej: ziele barokowe, ogórkowe
Paciorecznik gęsi –strzeń warzywny inaczej: gęsie ziele, drabinek, srebrnik pospolity

Podróżnik – inaczej: cykoria dzika, polna, podróżnik błękitny

Połonicznik – inaczej: gronka, ptasie mydło, wronie mydło, żabiak, żabie gronka, połonicznik
nagi, gładki

Poziewnik – inaczej: kocipysk

Przetacznik leśny – inaczej: lekarski, Weronika

Przywrotnik pasterski – inaczej: gwiazdka, gwiazdosz, nawrocznik

Rdest ptasi – inaczej: bździorst, drutowiec, świńska trawa, ptasie języczki

Rdest ogrodowy – inaczej: pieprz wodny, rdest wodny, żabieniec, sporysz ostrogorzki

Rozchodnik ostry – inaczej: nieśmiertelnik dziki, pryszczornik

Rutwica lekarska – inaczej: kozia ruta, rutewka

Rzepik pospolity – inaczej: jabłecznik, parzydło, ziele wątrobowe

Serdecznik pospolity – inaczej: lwi ogon, lwie serce
Szanta zwyczajna – inaczej: krzęcina, szanta biała

Świetlik – inaczej: ptasie oczko, ziele świeczek, świetlik łąkowy

Tasznik pospolity – inaczej: bydelnik, gryczka, kaszka pasterska, kaletnik, tobołki pospolite,
ziele śmiechu

Tymianek – inaczej: macierzanka tymian, tymian właściwy

Tysiącznik – inaczej: centuria, goryczka czerwona, tysiącznik pospolity

Uczep trójdzielny – inaczej: dwuząb, strzałki, uczep dwuzębny

Żarnowiec miotlasty – inaczej: baszewnik, miętlica, miętlicha, janowiec miotlasty, zajęczy
groch


Babka lancetowata – inaczej: babka mniejsza, wąskolistna, języczki, języki polne, języki
psie, żywiec

Babka zwyczajna – inaczej: babka wiejska, baśki, skołojrza

Bobrek – inaczej: bobrowniczek, bobrek trójlistny, trójliść, koniczyna błotna, koziełek,
trojan, krzyżełki

Borówka brusznica – inaczej: brusznica, borówka wczesnozielona, czerwna jagoda,
głogówka

Borówka czernica – inaczej: borowina, czarna jagoda, czernica

Brzoza – inaczej: brzezina

Jeżyna – inaczej: malina czarna, czarnojagodowa, użyna, ożyna, jeżyna zwyczajna, baran

Malina – inaczej: maliniak

Mącznica – inaczej: chrościna, chruścian, chruścina jagodna, jagody niedźwiedzie,
niedźwiedzie grono, mącznica garbarska

Mięta pieprzowa – inaczej: miętkiewa, mięta pieprzna

Melisa – inaczej: matecznik, pszczelnik, rojownik, miodek

Orzech włoski – inaczej: orzech królewski

Podbiał – inaczej: bożeliczko, końskie kopyto, ośla stopa

Pokrzywa – inaczej: pokrzywa dwupienna lub wielka, żgajka wielka

Porzeczka czarna – inaczej: smrodlina

Poziomka – inaczej: koziomki, poziomka jadalna, pospolita

Prawoślaz – inaczej: malwa prawdziwa, ślaz, topolówka lekarska

Rozmaryn – inaczej: rozmaryn lekarski, romarynek

Ruta – inaczej: ruta ostrowonna, ogrodowa, zielona, rutka

Szałwia – inaczej: szałwia lekarska, ogrodowa


Chinowa kora – inaczej: kora chińska lub kora chinowca

Jesion pospolity – inaczej: wyniosły

Kalina koralowa – inaczej: kalina

Kasztanowiec – inaczej: kasztan dziki, gorzki, pospolity

Kruszyna – inaczej: kruszczyna, kruszewina, szakłak kruszyna

Szakłak pospolity – inaczej: bodzieniec, jeleni głóg, szkłak ciernisty


Arcydzięgiel – inaczej: andźelika, korzeń angielski, archangielski, piersiowy, arcydzięgiel
litworu, lekarski, dzięgiel

Bez hebd – inaczej: bez karłowaty, leśny, niski, zielony, hebd

Biedzrzeniec – inaczej: pimpinella, biedrzeniec mniejszy, włoski

Goryczka – inaczej: gencjana węgierska, żółta, skowronkowy korzeń

Krzyżownik cierpka – inaczej: grzechotnica, senega, korzeń indyczki wirginiańskie

Lukrecja – inaczej: słodkie drzewo, korzeń słodzeniowy

Lubczyk – inaczej: lubiśnik, łakotne ziele, mleczeń, lubczyk ogrodowy

Łopian wielki – inaczej: dziady, kostropacz, łopuch

Mniszek – inaczej: brodawnik mleczowaty, dmuchawiec, gołębi groch, mlecz, podróżnik
mleczowaty, żabi kwiat

Mydlica – inaczej: mydelnica, mydelnik, mydłownik, mydelnica lekarska

Oman – inaczej: dziewięćsił, łomian, oman pospolity, prawy, wielki

Pierwiosnka lekarska – inaczej: kwiat paraliżowy, kwiat kluczyków

Pietruszka zwyczajna – inaczej: domowa, siewna, pietruziele

Podróżnik – inaczej: cykoria dzika, polna, podróżnik błękitny

Pokrzywa zwyczajna – inaczej: wielka, dwupienna, żgajka wielka

Prawoślaz – inaczej: malwa prawdziwa, ślaz, topolówka lekarska

Przestrzęp pospolity – inaczej: przestrzęp biały, dwupienny

Szczaw koński – inaczej: kobylak, kobyli szczaw

Wilżyna – inaczej: kolka, wilczyna, wilżyna ciernista, koląca

Żywokost – inaczej: kosztywał, żywy gnat, żywokost czarny


Anyż – inaczej: biedrzeniec
Czarny bez  – inaczej: bzowina, hyćka, bez aptekarski, lekarski

Borówka brusznica – inaczej: brusznica, głogocha, czerwona jagoda

Borówka ciernica-inaczej: borowina, czernica, czarna jagoda

Głóg – inaczej: głożyna, głóg pospolity

Jałowiec – inaczej: szyszkojagoda

Jarzębina – inaczej: jarząb pospolity, jarząbek

Kalina koralowa – inaczej: kalina pospolita

Kminek – inaczej: karba, karolek, kmin polny

Kolendra – inaczej: polski pieprz, kolendra siewna

Koper włoski – inaczej: fenkuł włoski, fenkel, koperek

Kruszyna – inaczej: kruszyna, kruszewina, szakłak kruszyna

Malina – inaczej: maliniak, malina właściwa

Pieprzowiec – inaczej: pieprznik, papryka, pieprz turecki

Pietruszka – inaczej: pietruziele, pietruszka zwyczajna, domowa, siewna

Róża – inaczej: nieszpółki, szybszyna, róża: cierniowa, dzika, głogowa, polna, pospolita

Szakłak pospolity – inaczej: bodzieniec, jeleni głóg, szakłak ciernisty
Śliwa tarnina – inaczej: ciarki, ciernie czarne, korcipk, tarka, żarnośliwa
Tarnina


Kosaciec – inaczej: fiołkowy korzeń, kosatka, mieczyk

Kozłek – inaczej: waleriana, baldrian, kozłek lekarski

Perz – inaczej: perz biały, właściwy

Pięciornik – inaczej: dąbrówka, kurzy ślad, kurze ziele, srebrnik, dziewanka

Rzewień – inaczej: rabarbar

Tatarak – inaczej: ajer, kalmus, łabzia, szuwar, tatarczuch, tatarskie ziele

Tużyca – inaczej: tużyca piaskowa


Brzoza – inaczej: brzezina

Sosna – inaczej: chojar, chojka, choina

Topola – inaczej: jasiokr, sokora, sokorzyna