]

                                                                                                                       


  • 54 - Dżin 14.11.2009 :: 16:08

    Comment (3)

    Każdy zna na pewno zbiór „Baśni z Tysiąca i Jednej Nocy”, gdzie pojawiają się dzisiejsi bohaterowie- dżiny. Najbardziej rozpowszechnioną baśnią jest ta o Alladynie, który to wchodzi w posiadanie magicznej lampy w której mieszka dżin spełniający trzy życzenia. Są też i inne opowieści (które kołaczą mnie się we wspomnieniach z dzieciństwa), które podobnie jak wymieniona przeze mnie powyżej traktują te istoty raczej jako, dobry i życzliwe ludziom.... Ba nawet chętnie spełniają ich życzenia.... Źródła jednak  będące arabskimi legendami na bazie, których powstało większość opowieści o dżinach przedstawiają obraz tych istot zupełnie inaczej.... w nich duchy te nie są zbyt przychylne ludziom, a wręcz wrogie. Ich moc ze spełnianiem życzeń, czasem nie ma wiele wspólnego. Co więcej – są uznawane nie tyle za same duchy, lecz nawet demony! Na ich podstawie, przedstawiam wam prawdziwe oblicze dżinów

    Tak jak wspomniałem we wstępie dżiny sa uważane za istoty duchowe, a nawet demoniczne. Powstały one z czystego, nie skażonego dymem ognia, a siedliskiem ich jest pustynia. W dzisiejszej, masowej kulturze dżiny przedstawiane są jako błękitne istoty, lecz pierwotnie były one niewidzialne, gdyż nie posiadały one cielesnej formy. Czasem owszem- widywano je w postaci ludzkiej, bądź jakiegoś zwierzęcia- niemniej jednak była to tylko tymczasowa postać , którą istota ta potrafiła w każdej chwili zmienić. (Niemniej jednak w ostatnim akapicie artykułu wspomnę o kilku personifikacjach dżinów, którym faktycznie przypisano konkretny wygląd).

    Duchów tych nie imał się czas- żyły wiecznie, bez jakiejkolwiek skazy śmiertelnego żywota.  Ich atrybutem była potężna magiczna siła, która to właśnie w połączeniu z nie znaną człowiekowi naturą tych stworzeń, siała w sercu śmiertelnych trwogę.  Nie mniej jednak czasem ryzykowano i przyzywano ich do pomocy w magicznych rytuałach, lecz nawet wtedy zachowywano wszelkie środki ostrożności..... Czczono je i darzono szacunkiem, co czynili często np. poeci- bowiem były to symbole natchnienia poetyckiego.

    Wiara w nie sięga bardzo dawnych czasów, kiedy to rdzenna kultura arabska nie została wyparta przez islam, który jeszcze wtedy nie istniał.  Gdy jednak wiara owa już powstała, dżiny zostały przeniesione również do niej.  Wtedy to można napotkać na podział istot, na te dobre i te złe. Samo zaś ich pochodzenie było tłumaczone boskim stworzeniem (przez Boga jedynego, czyli dla muzułmanów Allaha). Wtedy też zaczęły pojawiać się pierwsze opowieści o poskromieniu mocy dżina poprzez zamknięcie go np. butelce, lampie; a także zmuszenie go do spełniania życzeń. Były to motywy, które raczej były czymś nie do pomyślenia w wierzeniach starożytnych; gdzie to dżiny były duchami wszechmocnymi, których człowiek winien się obawiać, a nie próbować zdominować.....   

    Islam wniósł  do wierzeń o dżinach jeszcze kilka innych elementów, takich jak na przykład ochrona przed nimi dzięki wersetom z Koranu.

     A oto kilka „rodzajów dżinów”:

    Ifryty- rodziły się z dusz ludzi, którzy zmarli nagle (przeważnie zostali zamordowani) i nie zostali pochowani we właściwy sposób. Nie pogodzone ze swą śmiercią stały się demonami, które szukają zemsty na sprawcy swej śmierci, lub po prostu z zawiści zabijają żywych. Najczęściej spotkać je można w miejscach ich śmierci. Opisywano je jako istoty wysokie o bardzo potężnej mocy. Zabić je miało czytanie wersetów z Koranu.

    Sila- wierzenia w tą istotę są bardzo stare. Sila jest pustynną wiedźmą czyhającą na życie podróżnych, stanowiąc dla nich prócz upału i pustynnych burz największe zagrożenie. Istnieją dwie wersje przedstawienia tej postaci: jedno z nich opisywało ją jako piekną kobietę (co ułatwiało jej zwabienie ofiary, porwanie jej i pożarcie); drugie przedstawienie jawi ą jako wielbłąda o ludzkiej twarzy i rękach. By ją pokonać należało wykrzyczeć:” Allah Akbar” (motyw zaczerpnięty z islamu). Istniej też podanie, mówiące o tym iż silę można oczarować i wziąć sobie za żonę. Wtedy ona porzuca swe nieprzyjazne praktyki i będąc wierną swemu mężowi, żyje w zgodzie i pokoju pośród ludzi.

    Ghule- pierwotnie były to duchy zamieszkujące pustynię i pożerające swe ofiary, lub grabiące cmentarze. Pod napływem islamu stały się one upadłymi aniołami. Nazwa ich może być nieco zwodnicza jeśli chodzi o płeć, niemniej jednak ghule są duchami żeńskimi. Widywano ich w trzech zasadniczych postaciach: potwora, hieny, wiedźmy.

    Ponadto (nieco z innej beczki ;) ) ghule są określeniem arabskich wampirów.
    Kutruby- męskie odpowiedniki ghuli, które podobnie jak one napadały na ludzi i ich pożerały.

    1

    2

    3

    4

    5

    6

    7


    Koniec :P

    Comment (3)




  • |