Minęło siedem pokoleń, gdy para demiurgów imionami Izanagi (Mąż Który Wagi) i Izakami (Żona, Która Wabi) zdecydowała się ponownie zstąpić na Ziemię. Stało się to przypadkiem, gdy Izanagi wiedziony ciekawością czy „tam w dole coś w ogóle jest” zanurzył swoją włócznię pomiędzy chmurami. Gdy ją wyciągnął z powrotem okazało się, że znajdowało się parę kropel wody. Zaintrygowana para zdecydowała się zsdtąpic na Ziemię. Po pierwotnym obrzędzie zaślubin przystąpili do konsumpcji swego związku rodziły się kolejno: osiem głównych wysp japońskich (bez Hokkaido, bo w czasie powstania mitu ląd ten był nieznany), rzeki, lasy, góry i wiele innych pieknych jak i czasem niezbyt udanych tworów składających się na elementy znanego nam świata. Do tragedii doszło gdy Izakami urodziła boga ognia Homusubi, konając w męczarniach z jej wymiocin zrodziły się kolejne trzy bóstwa: Kanayamahiko- b.metalu, Haniyama - b.gliny i Mizuhanome –b. wody (nie wymieniam imion bo nie są, aż tak istotne). Z łez rozpaczy Izanagiego nad śmiercią małżonki narodziła się bogini rozpaczy Nakisahame. Zrozpaczony demiurg udał się do krainy zaświatów- Yomotsukuni. Jednak okazało się, że na ratunek było za późno- Izakami jadła już z kuchni Krainy Ciemności i nie mogła wrócić do świata żywych. Na dodatek zhańbił ją łamiąc jej prośbę by nie spoglądał na jej oblicze, które już zaczęło gnić. Rozwścieczona rzuciła się w pogoń za mężem, lecz temu udało się uciec. Od tamtej pory Izakami pozostała w świecie zmarłych, a Izanagi w świecie żywych. Nim się rozstali wypowiedzieli do siebie słowa:

„Mój panie i mężu, będę niszczyc codziennie tysiąc ludzi w kraju w którym mieszkasz!”
„A ja sprawię, że dziennie ich rodzic tysiąc i pięćset.”

Mit ten obrazuje nie tylko stworzenie i kształtowanie się świata, lecz także podział pomiędzy światem żywych, a martwych- czego dowodem jest ostatnia rozmowa boskich małżonków. Kolejnym dowodem na to, że Japończycy po dziś dzień uważają , że to co pochodzi ze świata zmarłych jest nieczyste jest rytualna ablucja jakiej dokonał po opuszczeniu Yomotsukuni Izanagi. Z niej narodziły bóstwa takie jak: bogini Amaterasu (bogini słońca), Tsukiyomi (bóg słońca) i Susanoo (bóg wiatru).

   
Yamatotakeru- jeden z najważniejszych bohaterów japońskiej mitologii przyszedł na świat w rodzinie cesarza Keikô; a zatem był bezpośrednim potomkiem bogów. Narodził się pod imieniem Kousu i  był jednym z licznych potomków władcy, ale też najbardziej ukochanym spośród ich przez ojca.   Wyraźnie dominował i cieszył się większymi względami u ojca nawet nad swoim bratem bliźniakiem- Ôusu. Dowodem na to może być anegdotka o tym jak cesarz  Keikô niezadowolony postępowaniem i lekceważącą postawą jednego z bliźniaków  (Ôusu) wezwał do siebie jego brata  by dał mu lekcję pokory i posłuszeństwa. Kousu jak najbardziej wziął sobie bardzo do serca  prośbę ojca; nie omieszkał także zdać szczegółowego sprawozdania z tego jak z nim postąpił. Cesarz usłyszał zatem jak jego ukochany syn mocno poturbował swojego brata, a następnie wrzucił go do….dołu kloacznego ( :D).

 Kousu otrzymuje nowe imię
Dumny z lojalności swego syna cesarz powierzył mu stłumienie rebelii plemienia Kumaso. W tym celu Kousu zabrał ze sobą starannie dobraną drużynę, a następnie opracował dokładny plan działania. Będąc już na miejscu Kousu przed atakiem udał się na przeszpiegi dzięki którym dowiedział się, że przywódcą buntowników jest niejaki Torishikaya. Dowiedział się także, że mężczyzna ów w niedługim czasie miał wyprawić wielki bankiet na swoją cześć. Ta oto uzyskana  wiadomość przywiodła Kousu pewien plan. Przebrał się za dziewczynę i udał się na przyjęcie. Udało mu się zwrócić na siebie uwagę Torishikay’i, który przez cały czas miał go przy sobie i z nim flirtował. Gdy zabawa skończyła się, a przywódca bandytów był bardzo pijany Kousu zrzucił z siebie kobiece szaty i zadał cios Torishikay’iemu. Umierając ten poprosił młodzieńca o wyjawienie swego imienia- gdy je poznał odezwał się do niego tymi słowami:

„Jestem najsilniejszym człowiekiem w całym tym kraju i dlatego nikt dotąd nie mógł się ze mną mierzyć i nikt nie śmiał odmówić poddaństwa. Spotkałem w życiu wielu dzielnych ludzi, ale żaden z nich nie dorównuje księciu. Wobec tego ja, ten nędzny bandyta, pozwolę sobie swoimi brudnymi ustami nadać waszej dostojności nowe imię”. (tłum. Jolanta Tubielewicz)

Następnie  Torishikaya zapytał czy Kousu zgadza się przyjąć nowe imię. Gdy usłyszał zgodę wypowiedział je, a brzmiało ono: Yamatotakeru (Bohater z Yamato). Po przyjęciu nowego imienia Kousu- Yamatotakeru dobił Torishikayę, a następnie całe jego plemię.

Po wydarzeniach z Surugi Yamtotakeru dotarł do Kazusy. Kpiąc z morza dzielące obydwie prowincje słowami: „Wielkie mi morze!...Można by je po prostu przeskoczyć” (tłum. J.Tubielewicz) Yamatotakeru wzbudził wśród morskich bóstw gniew. W niedalekiej przyszłości miał za to słono zapłacić. Podczas gdy statek znajdował się w połowie drogi rozpętał się potężny sztorm. Widząc powagę sytuacji i znając sposób by jej załagodzić Ototachibana postanowiła, wbrew swemu mężowi złożyć z siebie ofiarę morzu. Gdy tylko jej ciało zniknęło w odmętach spienionego morza wszystko ucichło: wiatr przestał dąć, burza ustała, fale uspokoiły się. Na pokładzie statku zapanowała radość, wszyscy radowali sie, że żywi dopłyną do lądu. Jeden tylko Yamatotakeru przeżywał rozpacz po stracie żony, która trwać miała jeszcze długi czas…
Przybycie Yamatotakeru przez zbuntowanych tubylców zostało przyjęte z wielkim szacunkiem i pokorą- głownie za sprawą tego, że udało mu się przebyć spienione morze jak i lustra które zawiedzone odpowiednio na statku odbijało promienie słoneczne nadając mu majestatu. Bohatera uznano za boga, czemu on nie zaprzeczył odpowiadając na pytanie kim jest słowami: „Jestem synem boga sprawującego  władzę nad ludźmi” (tłum. J. Tubielewicz). Po odpowiednim przyjęciu Yamatotakeru osądził zbuntowany do niedawna lud teraz poddający się jemu i oddający mu cześć:  przywódców uwięził, a resztę wojowników uczynił swymi niewolnikami.

Kres bohatera
Następnie cesarski syn ruszył dalej w głąb lądu gdzie bez jakichkolwiek rozlewów krwi zaprowadzał pokój. Kiedy na ziemiach zapanował pokój Yamatotakeru pojął za żonę pochodzącą z Owari księżniczkę o  imieniu Miyazu. Przez kilka tygodni para żyła w pełni szczęścia, które przerwała niestety wieść o tym, że w okolicy zagnieździło się złośliwe bóstwo. Yamatotakeru postanowił uwolnić tubylców od nękającego ich stwora. Z pewnością siebie uznał, że istota o której krążą suchy nie może być niczym groźnym- dla niego, bo przecież pokonywał już  potężniejszych przeciwników. Nie zabierając ze sobą swego miecza (który od przygody Surugi zyskał nazwę Kusanagi-no tsurugi czyli. „miecz- trawosiecz” ) wyruszył na spotkanie z potworem zamieszkującym górskie przełęcze.  Na swej drodze napotkał węża. Zlekceważył go jednak nie uznając za swego przeciwnika ci poszedł dalej- co później okazało się błędem feralnym w skutkach. Wężem na jego drodze nie był kto inny jak bóstwo z którym miał walczyć. Za pomocą magii zasnuło czarnymi chmurami niebo tak, iż żadne promienie słoneczne nie zdołały się przez nie przedrzeć. Z owych chmur spadał gruby, gęsty grad, a wszystkie doliny okryły się mgłą. Yamatotakeru długo błądził w tych warunkach pośród przełęczy aż w końcu udało mu się opuścić górę. Mimo uwodnienia się spod mocy złego bóstwa nie wszystko było w porządku. Bohater czuł się osłabiony, miewał zawroty głowy i gorączkę która nieustannie trawiła jego organizm.  Nie odwiedziwszy swej żony wyruszył do Ise- chramu w którym zaczęła się jego podróż. Tam opuściły go wszelkie siły- nie był już zatem w stanie powrócić na dwór swego ojca, choćby nawet po to by się z nim pożegnać. Wysłał zatem posłańca z listem w którym pisał swemu ojcu o stanie swego zdrowia. Swych niewolników ofiarował chramowi, a niedługo w wieku trzydziestu lat zmarł.
Cesarz po otrzymaniu owej wiadomości wpadł w bezgraniczną rozpacz i przez kilkanaście kolejnych lat  nieutulony w bólu który mu pozostał po śmierci ukochanego syna.

Podczas uroczystości pogrzebowych Yamatotakeru miało miejsce niezwykłe zdarzenie: z grobowca bohatera wyleciał biały ptak, który poleciał na południe. Gdy zajrzano do środka spostrzeżono, że w miejscu gdzie powinno leżeć ciało znajdowały się tylko same szaty.